1.Once,all villagers decided to pray for rain, on the day of prayer all the people gathered but only one boy came with an umbrella… THAT’S FAITH

2. When you throw a baby in the air, she laughs because she knows you will catch her… THAT’S TRUST

3.Every night we go to bed, without any assurance of being alive the next morning but still we set the alarms in our watch to wake up… THAT’S HOPE

4. We plan big things for tomorrow in spite of zero knowledge of the future or having any certainty of uncertainties… THAT’S CONFIDENCE

5. We see the world suffering. We know there is every possibility of same or similar things happening to us. But still we get married??… THAT’S OVER CONFIDENCE!!

                                      
                                           બોજ ગમકા ભી સહા જાતા નહીં.
                                           હાથ ફૈલાના મેરી ફિદરત નહીં..
                                           મૈ ચલા હું જબ તો મંઝીલ પાઉંગા..
                                           મૈ નહીં યા ફિર મેરી કિસ્મત નહીં.
                                           જિંદગી મુઝકો દિખાદે રાસ્તા…

                                           તુઝકો મેરી હસરતોંકા વાસતા..
                                            જિંદગી મુઝકો દિખાદે રાસ્તા ……….. દિખાદે રાસ્તા…… 

ઉપરોક્ત મુજબનું ગીત એક ચલચિત્રમાં, ચલચિત્રનો સહનાયક ગાઈ રહયો હતો. હું મારા પરિવાર સાથે એક રવિવારે સિનેમા થીયેટરમાં  ગુરુદત્તનું એક જૂની ફિલ્મ  જોઈ રહયો હતાં.ચલચિત્રનો સહનાયક તેની બેન માટે મજબુરીમાં.. શરમ નેવે મૂકી.. અથાક પરિશ્રમ કરીને પણ જીવનનિર્વાહ ચલાવવાં.. રસ્તા પર આ પ્રમાણેનું કરૂણ ગીત ગાઈ ભીક્ષા  માંગવા પ્રયત્ન કરી રહયો હતો… 

   આ દ્રશ્ય જોઈને મારી બીલ્કુલ બાજૂમાં બેઠેલા એક ભાઈ ડૂસકેં ડૂસકે રોઈ રહયા હતાં ! મને લાગ્યું કે ભાઈ વધું પડતાં ભાવુક અને સજ્જન હોવા જોઈએ.આ ગીતનાં સંદર્ભમાં તેઓ તેના પત્નીને સમજાવતાં હતાં અને આ બેદર્દ જમાના ઉપર આક્રોષમાં કહી રહયા હતાં કે ” દુનિયા કેટલી સંગદિલ છે..આ ભાઈને કેમ કોઈ બે પૈસાય પરખાવતું  નથી ! (જે ચલચિત્રમાં કરૂણ ગીત ગાઈ રહયા છે તેમને )..લોક સાવ નિષ્ઠુર જ છે…સાવ દયા વગરના છે….વિગેરે વિગેરે…”
હું  એ બાજૂવાળા મહાશય સિનેદર્શકની ભાવૂકતાથી ક્ષણિંકભર પ્રભાવીત થઈ ગયો અને મને પણ લાગ્યું કે તે ભાઈ બીલ્કુલ બરાબર કહે છે.
      પીક્ચર સમાપ્ત થયા પછીં અમે  સહ પરિવાર નજીકનાં બસ સ્ટોપ સુધી ચાલતાં ચાલતાં જ જતાં અમારી વાસ્તવિક દુનિયામાં લગભગ આવી ગયાં હતાં. અને અમારા બસ રૂટની બસની રાહ જોતાં ઊભા રહેવા લાગ્યાં. પેલા ભાવૂક સજ્જન પણ , જે થીયેટરમાં  મારી બાજૂની જ સીટમાં બેઠા હતાં તે પણ અમારી સાથે તેમના રૂટની કોઈ બસ ની રાહ જોતા ઊભા હતાં.
તે દરમ્યાન એક ૧૦-૧૨ વર્ષની ઉંમરનો દેખાતો એક અપંગ બાળક ” ગરીબો કી સૂનો ..વો તુમ્હારી સૂનેગા…તુમ એક પૈસા દોગેં..વો દશલાખ દેગા..ગરીબોં કી સૂનો…ગીત ગાતો ગાતો “  થીયેટરમાં  મારી બાજૂમાં બેઠેલા પેલા સજ્જન પાસે આવી ગરીબાઇની મજબુરીમાં ભિક્ષા માટે આજીજી કરવાં લાગ્યો.મને એમ કે તે મહાશય તરત જ કાંઈક બનતી મદદ કરશે.પરંતુ મારી ધારણાં કરતાં વિપરીત રીતે તે ભાઈ પેલા ગરીબ બાળકને ધૂત્કારી રહયા છે !.બે પૈસા હાથમા આપવાને બદલે ગુસ્સો કરે છે અને શિખામણ આપે છે ” ભીખ માંગતા શરમ નથી આવતી !! હંઅ..હાલી નીકળ્યા છે..જ્યાં ને ત્યાં.. હાથ ફેલાવીને !…આ લોકો કોઈ જગ્યાએ શાંતિથી ઊભાય નથી રહેવા દેતા..વિ.વિ..બોલતા બોલતા..તેમના રૂટની બસ આવી એટલે છણકો કરતાં કરતાં જ બસ પકડી સહકુટુંબ રવાના થઈ ગયા !!
   હું  આશ્ચર્યજનક રીતે એ દ્રશ્ય જોઈ જ રહયો ! ! મારાથી મનમાં બોલાઈ ગયું ” વાહ ક્યા સીન હૈ ! “….મને એ ના સમજાયું કે પેલા ભાઈનો અસલી ચહેરો કયો ? ચલચિત્રમાં હિંબકા ભરી લાગણી સભર રૂદન કરતાં કોમળ માનવી તરીકેનો..  કે  પછી બસ સ્ટોપ પર અપંગ ગરીબને ધૂતકારીને  કઠોરમય વચનો કહેતો ! !
હું મારી બસ ના આવી ત્યાં સુધી  સમાજના આ દ્વિસ્તરીય માનસ તથા તેના અસલી રૂપને સમજવામાં જ ખોવાઈ ગયો !

Who are they?

—– They are Doctors  

Who is he?

—— He is an Actor  

Who are these people?

They are farmers…..
 
Fine.. Very Good. What about  these guys?

Who are they? Guess!!!!  

Any Guess!!!!!!!!!!!!  
!
!
!

Yeah… They are SOFTWARE ENGINEERS, BANKERS, CONSULTANTS, OFFICE EXECUTIVES, PRESIDENTS, VICE PRESIDENTS; GENERAL MANAGERS WHO WORK FOR 15 HOURS A DAY, SITTING AT ONE PLACE …  

Don’t lauugh.

 Be Aware. It is a global  issue now. So, take care of yourself and your FAT.  

To get to a good shape…try to adhere  to the following 25 tips

 Remember, exercise is only one link to a complete programme of well-being. Mental, spiritual and psychological “workouts” are just as important.
Your body will repay you! The only thing left is to just do it… safely.  

Pl. do take care of yourself & ur family because life is “VERY PRECIOUS”.
 

Wish you healthy and wealthy life

મુ.પરમ આદરણીય શ્રી.અમીતકુમાર,
ચિ.અ.સૌ બહેન સુનયના
ચિ.વ્હાલી દિપાલી અને રૂપાલી..
      અમદાવાદથી રાજના જયશ્રીક્રુષ્ણ..
આપ સર્વે કુશળ  હશો.અમો અહીં ખુશી મઝામાં છીએ.

    તમો ત્યાંના વાતાવરણથી-રહેણીકરણીથી તથા રીત-રીવાજોથી ટેવાતા  જતા હશો.જોકે નવા વાતાવરણમાં set થતાં તો વાર લાગશે જ..પણ તમારા બન્નેનો સ્વભાવ પ્રવાહી હોવાથી દરેક પરિસ્થિતીને સાનુકૂળ બનાવી શકો તેમ છો. અત્યારે તમોને રાજકોટનો સ્વાનુભવ વિશેષ કામમાં લાગશે કારણકે તમો પ્રતિકુળ પરિસ્થિતીને પણ ખૂબ જ સહજતાથી પચાવી શકો છો..અને તેને અનુરૂપ જીવન ઢાળી શકો છો..જે ખુબી તમોએ રાજકોટમાં વિકસાવી છે તે ખરેખરનો અનુભવ અત્યારે કામ લાગશે તેમ હું માનું છુ.

  એટલું ચોક્કસ માનજો કે કસોટી સોનાની થાય છે.કથીરની નહીં અને સોનું જેટલું તપીને તૈયાર થાય છે…ટીપાઈને ઘડાય છે..તેટલો જ તેનો ચળકાટ વધુ ઉપસી આવે છે…અને આ આકરી કસોટી -પરીક્ષા પછી જ સોનાની કીંમત પરખાય છે.માટે જ ધીરજ અને સમત્વથી દરેક પરિસ્થીતીને મુલવવી એજ સાચા માણસની નિશાની છે. …રાત પછી દિવસ આવે જ છે તે ચોક્કસ વિશ્વાસ રાખજો.કુવામાં નાંખેલો રેંટ ખાલી નીચે જાય છે પણ ભરાઈને જ ઉપર આવે છે…માટે નિરાશ ના થતાં.. સમય-સંજોગોને માન આપી ધીરજથી –કુનેહથી રસ્તો કાઢવો એ જ ડાહયા માણસની નિશાની છે…માટે સહેજ પણ નિરાશ થયા વગર પરમક્રુપાળુ પરમાત્માની ઉપર પૂર્ણ શ્રદ્ધા રાખી-કર્મના બદલાની અપેક્ષા વગર કર્મ કર્યે જવું એ જ આપણી ફરજ બને છે.

    આ બધું લખવાનું એક જ પ્રયોજન છે કે વિદેશ જતાં અગાઉ જે આશા-આકાંક્ષાઓના મહેલ ચણેલા હોય છે એ બધા સપનાં..તે વિદેશની..અમેરિકાની ઘરતી પર પગ મુંકતાંજ ડગલે અને પગલે કડડભુંસ થતાં હોય થતાં હોય તો તેવું લાગે છે..પરંતુ હિંમત હાર્યા વિના પુરતી ધીરજથી રાત્રી પસાર થવાદો તો ઝળહળતી દેદીપ્યમાન સવાર પડવાની જ છે..તેવો ભરોસો રાખી ધર્મક્ષેત્રે-કુરુક્ષેત્રે યુદ્ધ લડતાં રહેવું…   વિજય..શ્રીમાળા લઈને તમારી રાહ જોતો ઊભો જ છે. ……કહેવત છે ને કે દરેક કાળા વાદળ પાછળ સોનેરી ઝાંય છુપાયેલી જ હોય છે.કાળા વાદળ હઠવા જેટલી ધીરજ અને શ્રદ્ધા તો હોવી જોઈએ અને તેના ફળ એટલા મીંઠા અને મધુરાં હોય છે..જે માણવા જેટલી સક્ષમતા કેળવવી તે જ આપણી ફરજ અને ધર્મ છે..

   માફ કરજો..નાને મોંએ આપશ્રીને ઘણી લાંબી વાતો કરી. હું નથી  માનતો કે હું એના માટે સમર્થ છું કે કેમ ? પરંતુ મારી નૈતીક ફરજ બને છે..ધર્મ છે કે હું મારાથી શક્ય તેટલી મલમપટ્ટી લગાવવા  પ્રયત્ન કરું.. !     …  અમીતકુમાર , પત્ર ખુબ જ ઉતાવળમાં લખ્યો છે..એટલે ક્યાંક ભુલ થઈ ગઈ હોય તો સુધારીને વાંચશોજી.ક્યાંક ગુનો કર્યો હોય તેમ લાગતું હોય તો દરગુજર કરશોજી.
ચિ.પ્રિયવદન,અ.સૌ.પ્રાપ્તી તથા બાળકોને પણ મારા લાડ દુલાર..
એજ લી. રાજ ના વંદન .
……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

I told GOD: Let all my friends be healthy and happy forever…!

GOD said: But for 4 days only….!

I said: Yes, let them be a Spring Day, Summer Day, Autumn Day, and Winter Day.

GOD said: 3 days.

I said: Yes, Yesterday, Today and Tomorrow.

GOD said: No, 2 days!

I said: Yes, a Bright Day (Daytime) and Dark Day (Night-time).

GOD said: No, just 1 day!

I said: Yes!

GOD asked: Which day?

I said: Every Day in the living years of all my friends!

GOD laughed, and said: All your friends will be healthy and happy Every Day!

Courtsey: http://www.nidokidos.org/i-told-god-t38930.html

એક નાનકડી છોકરી તેની મમ્મીને તેના પિતા માટે ટોસ્ટ તૈયાર કરતાં જોઈ રહી હતી. તેના પિતા ડિનર કરવા નહોતા માગતા, આથી તેમણે ટોસ્ટ શેકવા માટે કહ્યું હતું. છોકરીની મમ્મી દિવસભરના કામથી થાકી ગઈ હતી, પરંતુ પોતાના પતિની ઇચ્છા અનુરૂપ ટોસ્ટ શેકી રહી હતી.

થોડા સમય પછી તેણે બળી ગયેલા ટોસ્ટ અને ફળોની પ્લેટ તેના પતિને આપી. છોકરી એ જાણવા ઇચ્છુક હતી કે બળી ગયેલા ટોસ્ટ જોયા બાદ તેના પિતાની પ્રતિક્રિયા કેવી હશે, જે પોતે દિવસભરના કામથી થાકીને ઘરે આવ્યા હતા. તેમના પેટમાં તકલીફ હતી, આથી જ તેમણે ટોસ્ટ ખાવાની ઇરછા વ્યકત કરી હતી.

પતિએ ટોસ્ટમાં કોઈ ખામી ન કાઢી, ઊલટાનું પત્ની તરફ જોઈને સ્માઇલ આપી, પછી તેની છોકરીને તેના દિવસભરના કામકાજ વિશે પૂછવા લાગ્યા. તેની છોકરીની વાતો સાંભળીને તેણે ટોસ્ટ પર બટર અને જેલી લગાવી અને પછી એક એક કરીને બધા ટોસ્ટ આરામથી ખાઈ લીધા. ડિનર પૂરું કર્યા બાદ પત્નીએ બળી ગયેલા ટોસ્ટ માટે તેમની પાસે માફી માગી. ત્યારે પતિએ કહ્યું કે, ‘ડિયર, મને બળેલા ટોસ્ટ ખાવા ગમે છે.’

તે રાતે તે છોકરી સૂવા માટે જતી વખતે તેના પિતાને ગુડ નાઇટ કહેવા ગઈ. ત્યાં તેણે પિતાને પૂછ્યું કે, ‘શું તમને ખરેખર બળેલા ટોસ્ટ સારા લાગ્યા?’ ત્યારે પોતાની દીકરીના માથે પ્રેમથી હાથ ફેરવતાં તેણે કહ્યું કે, ‘બેટા, તારી મમ્મી આખો દિવસ ઘરનું કામ કરીને બહુ થાકી ગઈ હતી.

એક બળેલા ટોસ્ટ સિવાય તેણે બીજું કોઈ નુકસાન નહોતું કર્યું. તને ખબર છે કે જીવન અધૂરી વસ્તુઓથી ભરેલું છે. કોઈ પણ વ્યક્તિ સંપૂર્ણ નથી, કોઈ ને કોઈ દોષ દરેકમાં હોય છે. હું પણ સારું ભોજન નથી બનાવી શકતો અને ઘરની દેખભાળ પણ સારી રીતે નથી કરી શકતો.’ પોતાની વાત ચાલુ રાખતાં તેણે ઉમેર્યું કે, ‘આપણે બીજાની નબળાઈઓનો સ્વીકાર કરતાં શીખવું જોઈએ. આ ઉપરાંત એકબીજાના મતમતાંતરનું પણ સન્માન કરવું જોઈએ.

આ ગુણોની મદદથી જ સ્વસ્થ સંબંધ બની શકે છે.’ ફંડા એ છે કે કોઈ પણ સંબંધનો મુખ્ય આધાર અરસપરસની સમજ છે. તે સંબંધ પછી ભલેને પતિ-પત્ની કે બાળકો અને વાલીઓ વચ્ચેનો હોય. યાદ રાખો કે, ‘એંગર’ અને ‘ડેન્જર’ ની વચ્ચે માત્ર એક જ આલ્ફાબેટનો ફરક હોય છે.

 
 THESE ARE ENTRIES TO A WASHINGTON POST COMPETITION ASKING FOR A TWO-LINE  RHYME WITH THE MOST ROMANTIC FIRST LINE, AND THE LEAST ROMANTIC SECOND  LINE
 
 
 
 1. My darling, my lover, my beautiful wife:
 Marrying you has screwed up my life.
 
 2. I see your face when I am dreaming.
 That’s why I always wake up screaming.
 
 3. Kind, intelligent, loving and hot;
 This describes everything you are not.
 
 4. Love may be beautiful, love may be bliss,
 But I only slept with you ’cause I was pissed.
 
 5. I thought that I could love no other
 that is until I met your brother.
 
 6. Roses are red, violets are blue, sugar is sweet, and so are you.
 But the roses are wilting, the violets are dead,
 the sugar bowl’s empty and so is your head.
 
 7. I want to feel your sweet embrace;
 But don’t take that paper bag off your face.
 
 8. I love your smile, your face, and your eyes
 Damn, I’m good at telling lies!
 
 9. My love, you take my breath away.
 What have you stepped in to smell this way?
 
 10. My feelings for you no words can tell,
 Except for maybe ‘Go to hell.’
 
 11. What inspired this amorous rhyme?
 Two parts vodka, one part lime.

A big city lawyer went duck hunting in rural North Cowra . He shot and dropped a bird, but it fell into a farmer’s field on the other side of a fence.
As the lawyer climbed over the fence, an elderly farmer drove up on his tractor and asked him what he was doing. The litigator responded, “I shot a duck and it fell in this field, and now I’m going to retrieve it.”

The old farmer Peter replied, “This is my property, and you are not coming over here.”

The indignant lawyer said, “I am one of the best trial lawyers in Australia and, if you don’t let me get that duck, I’ll sue you and take everything you own.”

The old farmer smiled and said, “Apparently, you don’t know how we settle disputes in North Cowra . We settle small disagreements like this with the ‘Three Kick Rule.’

The lawyer asked, “What is the ‘Three Kick Rule’?”

The Farmer replied, “Well, because the dispute occurs on my land, I get to go first. I kick you three times and then you kick me three times and so on back and forth until someone gives up.”

The lawyer quickly thought about the proposed contest and decided that he could easily take the old codger. He agreed to abide by the local custom.

The old farmer slowly climbed down from the tractor and walked up to the attorney. His first kick planted the toe of his heavy steel-toed work boot into the lawyer’s groin and dropped him to his knees!
His second kick to the midriff sent the lawyer’s last meal gushing from his mouth. The lawyer was on all fours when the farmer’s third kick to his rear end, sent him face-first into a fresh cow pie.

Summoning every bit of his will and remaining strength the lawyer very slowly managed to get to his feet. Wiping his face with the arm of his jacket, he said, “Okay, you old fart. Now it’s my turn.”

The old farmer smiled and said, “Nah, I give up. You can have the duck.”
When you are educated, you’ll believe only half of what you hear.
When you’re intelligent, you know which half.

કોઇકે સાચુજ કહ્યું છે કે જીવન જીવવું તો “આજ”માં રહીને પણ મહત્તમ લોકો યુવાની “આવતીકાલમાં” અને વૃધ્ધો”ગઇકાલમાં” જીવે છે. ગુણવંતરાયને આ પ્રશ્ન કાયમ થતો કે આમ કેમ? અને ખાસ તો જ્યારે પૌલોમી અને શાંતામાસીની વાતો આવે ત્યારે તો ખાસ! પૌલોમી એટલે અમારા પાડોશીની પ્રસુતા દીકરી અને શાંતામાસી એટલે તેની નાની. પૌલોમી ૨૮ની શાંતામાસી ૮૦ના અને હું ૫૨નો.

ગુણવંતરાયને બંનેની વાતો સાંભળવા મળે..પૌલોમી આવીને કહે ગુણૂકાકા આ નાનીને સમજાવોને અને શાંતામાસી આવીને તેજ વાત ગુણુબેટા પૌલોમીને સમજાવોને કહી ગુણવંતરાયને અંપાયર બનાવે. ટુંકમાં બેમાંથી એક જગ્યાએ કડવો બનવાનો વારો તેમને ભાગે આવે જે તેમણે ના બનવું હોય એટલે ટ્રાન્ઝેક્શન એનાલીસીસનિ પધ્ધતિઓનું અમલીકરણ ચાલુ. નાની પાસે પૌલોમી શું વિચારતી હશે તે કહેવાનું અને પૌલોમી પાસે દાદીના વિચારો રજુ કરવા.

ગઇ કાલની જ વાત..પૌલોમી આવીને કહે “ગુણુકાકા આ નાની હજી મને ચાર વર્ષની પૌલોમીજ ગણે છે. આવુ તો કેમ ચાલે?”

“પણ થયું શું એતો કહે.”

“મૌલીક સાથે બાઈક પર પાછી આવીતો કહે રામાં આવવુ જોઇએને? પડી જઇશતો..હવે નાની ને કેમ સમજાવવું કે બાઈક ઉપર મૌલીક સાથે ની મોજ એટલે કેટલો સુખદ અનુભવ્”

“ જિંદગી એક સફર હૈ સુહાના ગીતમાં રાજેશખન્ન અને હેમા માલીની જુહુ બીચ ઉપર ફરતા અને ગાતા હતા તેમજને..”

” ના તેવું તો નહીં પણ આજુ બાજુ સન્નાટો અને મૌલીકને ચીપકીને બેસવું મને ગમે છે રીક્ષામાંતો રીક્ષા વાળો આગળ જોવાને બદલે પાછળ જોયા કરે.”

” નાનીને “અંદાજ” ફીલ્મનો રાજેશખન્નાનો અકસ્માત દેખાતો હશે તેથી ના કહેતા હશે”

“ગુણુકાકા તમે પણ…નાનીનું કદી નીચે ના પડવા દો.”

” ના એવું તો નથી પણ નાનીની રીતે પણ વિચારવુ પડેને જ્યારે તુ ભારે પગે છે..બનવા કાળ એવું કંઇક થાય તો બે જીવને જોખમને..”

“નાની સાચી છે પણ મન મર્કટ મૌલીક સાથેની મસ્તીભરી જિંદગી કદી ન ખુટે તેવું સદાય ઝંખે છે તેથીતો..”

“ઉગતા સુરજનો બાર કલાકે અસ્ત હોય તેમજ મુગ્ધતા અને યૌવનૌન્માદનો પણ આ સમયે સંયમીત વિરામ જરૂરી છે બેટા..”

“ગુણુકાકા તમરી સાથે વાત કરું છું ત્યારે નાનીની વાત સાચી લાગે છે પણ ઘણી વખત વાતનું વતેસર કરી નાખે ત્યારે ખુબ જ ગુસ્સો આવે અને ખાસ તો મૌલીકની હાજરીમાં મને ખખડાવે ત્યારે તો માથા વાઢ જેવી લાગે..પણ નાની છે તેને કેમ સમજાવાય.”

” તો એમ કહેને કે નાનીની વાત તુ મનવા તૈયાર છે પણ મૌલીકની હાજરીમાં તારું સ્વાભિમાન ઘવાય છે.”

“ગુણૂકાકા, નાની મને હજી પાંચ વર્ષની ‘કીકી’ સમજે છે તેમને કેમ સમજાવું કે હવે તો મારે ત્યાં પણ કીકી અવવાની તૈયારી થાય છે”

“તે તો તુ નાની થયા પછી સમજીશ કે આ પણ એક વહાલનો પ્રકાર છે. તેમની ચિંતા છે આ વહાલની એક આડ અસર છે તે કદી મોટા થતા સંતાનને મોટા થયેલા જોવા નથી દેતું. તેઓ કહેવા માટે તર્ત જ કહેશે प्राप्तेषु षोडसे वर्षे पुत्र मित्र वदाचरेत પણ તે સ્વિકારતા તેમને વરસોનાં વરસ લાગે છે”

“વાત તો સાચી છે. હજી તો જે બાળ જન્મ્યુ નથી તેની ચિંતા કરે છે અને કહે છે જેમણે સંતાનો જણ્યા હોય અને ઉછેર્યા હોય તેમનેજ ખબર પડે કે સુવાવડને સારા સમાચાર કેવી રીતે કહેવાય્.”

“ચાલ બેટા ભુલી જા.નાની તો માની પણ મા છે.તમને ઉછેરતા ઉછેરતા તેમણે પણ કેટલુંય વેઠ્યું હશે.તેથી તેમની આવી જીદો સમતાભાવે સહી લેવાની.”

“પણ મૌલીકની હાજરીમાં..મને કહે તો કેવું લાગે?”

” એવું નહીં વિચારવાનું.મૌલીકને પણ તેની દાદી કહેતીજ હશેને?”

“નારે તે મૌલીકને નહીં પણ મને જ કહે છે”

“એનો મતલબ એવો થયોને કે બંને દાદીઓ તમારી સુખાકારી ઇચ્છે છે?”

” પણ કહેવાનો સમય અને પધ્ધતિ હોયને?” પૌલોમી માથુ ઝંઝોટીને બોલી.

” વહાલથી કહે અને તુ ન માને ત્યારે ભાષામાં કડપ આવે.”

“ગુણુકાકા તમે પણ..”

“તુ સમજ્_ નાની તારી સાથે દરેક શ્થળે તો ના આવી શકે? અને બનવા કાળ કંઇ ન બનવાનું બની જાયતો તેમનુ હૈયું કકલે..તે વખતે રડવા કરતા અત્યારે થોડુંક કડક બની તે વસ્તુ થવા જ ન દેવામાં તેમને ડહાપણ લાગે.”

“હા એ વાત સાચી પણ..”

” બસ તો માની લેને કે એ વાત સાચી” પાછળથી નાની ટહુકી.

“નાની!”

“ગુણૂ બેટાની અને તારી વાતો મેં રજે રજ સાંભળી.. હા બેટા હું મૌલીકની હાજરીમાં કંઇ નહીં કહું પણ બેટા તુ પણ એ સમજ કે એવું કંઇ નાની નથી સમજતી એમ કેમ માને છે.. અને અમે પણ મા બનતા પહેલા તમારી ઉંમરમાં નહોંતા એને કેમ તમે માનો છો? અમારી પણ દાદી અને નાની હતી એમની ચીતાઓ જ્યારે અમે સમજ્યા ત્યારે તો તમે લોકો હસતા અને શ્વસ્તા મોટા થયાને?”

નાની અને પૌલોમીનાં મનના સમાધાનને ગુણવંતભાઈ માણી રહ્યાં.